Verschillende sokken

“Als je hoofd niet aan je lichaam vastzat, zou je het ook vergeten,” zei mijn moeder vroeger zuchtend als ik weer eens op de tennisbaan stond zonder racket of in de bibliotheek zonder boeken. Met een nogal chaotisch, dromerig en vergeetachtig karakter, is een huishouden met twee kleine kinderen en een hond bijna ondoenlijk. Sleutels, portemonnee, zwem- en schooltassen, broodtrommels, spenen, pennen, telefoons, afstandsbedieningen, schoenen, jassen en crècheschriftjes: minimaal een keer per dag keer ik het halve huis ondersteboven op zoek naar bijna al het bovenstaande. Mijn kinderen (en man) hebben steevast twee verschillende sokken aan, net als ik zelf trouwens. De hond krijgt regelmatig een dag geen eten of blijkt nog bij de Albert Heijn te zitten wachten terwijl ik al thuis de boodschappen aan het uitpakken ben. Ook staat de voordeur soms wagenwijd open als ik thuiskom, moet ik elke maand minimaal een pan weggooien omdat ik het gas eronder aan heb laten staan terwijl de inhoud al opgegeten is, heb ik pas na drie brandende keukenrollen ontdekt dat je die dingen niet te dichtbij het gasfornuis neer moet zetten en dat hetzelfde geldt voor de snoer van de sapcentrifuge. Crècheleidsters attenderen mij op prijskaartjes die nog aan mijn dochter hangen, de papierbak wordt zeker een keer per week helemaal leeg gehaald op zoek naar die Zeer Belangrijke Belastingpapieren/facturen/bonnen/uitnodigingen en ik maakte eens al dromend een paar honderd euro over naar een verkeerde rekening. “Het klinkt wel gezellig, zo’n huishouden,” zei iemand tegen mij toen ik vertelde dat mijn dochter die ochtend eerst in de kots van de hond was gestapt, daarna de boterham met appelstroop in haar haren smeerde, terwijl mijn zoon gilde dat hij in zijn pyjama naar school wilde, ik koffie maakte zonder een kopje onder het apparaat te plaatsen en de melk op bleek te zijn. Een puinhoop is een meer passende omschrijving voor mijn huishouden, verzuchtte ik om me even later te realiseren dat mijn kinderen kerngezond en volgens mij ook best wel heel gelukkig zijn. En toen stuitte ik op een citaat dat nu maar mijn motto wordt tijdens al die ochtenden, zoektochten en blunders: uit chaos ontstaat vaak leven, uit orde gewoonte.

 

24 Reacties

  1. Marjolein

    JEUH!!
    Ik ben voor. Heerlijk stukje.
    Errug herkenbaar.
    En een prachtig motto.
    Don’t be to hard on yourself!
    liefs schonezus Jo

    Antwoord
    • Miloe

      Dankjewel Jo, lief!

      Antwoord
  2. Misha

    Haha, ik ruik een PA vacature…

    Antwoord
  3. Misha

    Haha, ik ruik een PA vacature! Heel herkenbaar overigens..

    Antwoord
    • Miloe

      Ha Misha heb je interesse? 😉

      Antwoord
      • Misha

        Zeker, maar ik onderhandel niet over mijn tarief 😉

        Antwoord
        • MiloevanBeek

          😉

          Antwoord
  4. katinka hofstede van beek

    SUPERMOOI! En hoewel jij toch de hoofdprijs krijgt, blijft ’t heel herkenbaar.
    Nog een motto: een mens wordt niet veel anders dan het kind dat ie ooit was.
    Liefs, Katinka

    Antwoord
    • MiloevanBeek

      Dank Tinka! En dat motto is waarschijnlijk erg waar. Wel een denkertje trouwens..

      Antwoord
  5. Monique

    Die sokken…..die heten hier gewoon feest voeten;)

    Antwoord
  6. Nande

    Euh…. Al eens aan ADD gedacht?
    Liefs, een collega-ADD-ster

    Antwoord
    • MiloevanBeek

      Wat is ADD Nande?

      Antwoord
  7. Monique

    Hoebedoellu, heel herkenbaar !! Ook mijn huishouden kenmerkt zich niet doordat mijn huis op een meubeltoonzaal lijkt. Ook mijn keuken wordt opgeleukt door plakkerige handafdrukken, en sleutels moeten echt op een rekje, anders zoek je je rot !! De kraamhulp omschreef mijn huis als chaotisch in haar raportage. Maar we worden niet boos als er iemand met vieze schoenen binnenloopt, leven en laten leven !! Het gaat prima zoals het gaat. Als iemand langskomt om mijn huis te inspecteren moet hij/zij dat afspreken, anders staat de deur altijd open. (‘T is maar dat je het weet !)

    Antwoord
  8. Nande

    Attention deficit disorder. Google maar eens, ik denk dat je jezelf erin zal herkennen…..!

    Antwoord
    • MiloevanBeek

      Hmm ja daar zitten best wat herkenbare dingen in. Had geen idee dat hier een naam voor is. Wie weet eens ritalin proberen? 🙂

      Antwoord
      • Sofie

        Hè, niet alles medicaliseren hoor; mogen we nu al niet meer gewoon chaotisch zijn zonder er een diagnose opgeplakt te krijgen?? Vond het net leuk en herkenbaar en dus misschien ook wel normaal 😉
        De foto zou zo in de sokkenlade hier genomen kunnen zijn; of laten we eerlijk zijn, vaak ook gewoon nog de wasmand…

        Antwoord
        • MiloevanBeek

          Helemaal mee eens Sofie, was een grapje hoor van die ritalin (hoewel een pilletje tegen vergeetachtigheid me nog niet zo gek lijkt ;-))

          Antwoord
        • Nande

          LOL! Ik doe het wel sinds kort en het is niet helemaal zaligmakend. Helpt wel een beetje. Maar wat vooral goed is (vind ik) is dat ik nu mijn idiote kop kan verklaren. En dat het inderdaad klopt dat ik heel normaal ben en de rest van de wereld mij gewoon niet snapt 😉 dat moge duidelijk zijn. (ja, echt, ik word steeds normaler, ADD schijnt echt enorm vaak voor te komen; vooral vrouwen zoals wij, relatief jong gezin en zo, die lopen ertegenaan en gaan hulp zoeken. Niet gek ook, al die mafkezerij om je heen, daar zou iedereen raar van worden.
          🙂

          Antwoord
          • Miloe

            Nande heb jij misschien cijfers oid hiervan? Als inderdaad steeds meer vrouwen met (kleine) kinderen hier hulp voor zoeken dan zou ik dat interessant vinden voor een artikel.

  9. Nande

    Hi, nee, ik heb daar geen cijfers over. Ik sprak een huisarts en zij vertelde me dat vrouwen gemiddeld 28 jaar zijn wanneer ze gediagnosticeerd worden. Verder zie ik het om me heen gebeuren dat vrouwen die eigenlijk nooit echt last hadden van hun ADD (en ook niet wisten dat ze t hebben) hard tegen zichzelf aanlopen op het moment dat er kinderen komen. Ik ben daarop geen uitzondering. Ik weet niet of de empirie het ondersteunt, maar ik zie om me heen vaak jongetjes, jonger dan pak m beet 10 jaar, op school opvallen door ADHD. Bij meisjes wordt t pas later een probleem, blijkbaar.
    Maar hoe dan ook ik denk inderdaad dat het interessant is. Ik vind het zelf een rare gedachte dat mijn eigenaardigheden wellicht niet komen door karakter maar door een neurologische afwijking. En het wekt mijn opstandigheid ook, want de reden dat het een probleem is ligt niet zozeer in mijzelf maar in de eisen die de maatschappij aan ons stelt. En als je dan ook nog bedenkt dat je als vrouw echt aan alle eisen moet voldoen, van perfecte minnares tot übermoeder tot carrieretijger, dan komt iets als ADD toch wel behoorlijk roet in je eten gooien.

    Ik ben zelf ook druk aan het ontdekken en lezen; ik denk dat alle aandacht welkom is omdat er veel gefrustreerde vrouwen (ook mannen hoor) rondlopen die echt geholpen zouden zijn met een gericht programma van coaching en mogelijk behandeling. (is helemaal niet noodzakelijk hoor, maar als t helpt, is het de moeite van het overwegen waard)

    Voor een leesbare (engels, dat wel) introductie: Driven to distraction, van Edward Hallowell.

    Groet,
    N

    Antwoord
  10. Fredy

    Jeetje hoe herkenbaar. Ik heb een man, 3 kids (6, 4 en 1 jaar) en ik werk 18 uur buitenshuis. Het is hier ook regelmatig(lees iedere dag) zo’n chaos. Ik ben om mezelf te beschermen per 1 november 18 uur gaan werken en neem 6 uur ouderschapsverlof op.

    Ik heb net gelezen over ADD en er staan veel punten bij waar ik mezelf in herken.

    Waar ikzelf een ster in ben is om lijstjes te maken. To do lijstjes, huishoudschema, vakantiechecklist maar als puntje bij paaltje komt, blijft het bij een lijstje zonder actie te ondernemen.

    Ik ga maar eens meer lezen over ADD en misschien een keer naar een arts.

    Groet Fredy

    Antwoord
  11. Esther

    Whahhahahaha heerlijk , maar idd dit is zoooooo add / adhd 😉 niks mis mee, maar dan weet je waar t vandaan komt en wat je er evt aan kunt doen en way er niet te redden is :p ..
    Ik zelf heb adhd en ben zo blij met deze diagnose ! Mijn ritalin helpt me enorm! Maar oplossen doet t lang niet alles ! Ti’s geen wondermiddel maar een hulpmiddel, en ik ervaar t als prettig ! .. Echt een tip, laat t testen , dan kun je altijd zelf nog kiezen of je je er medicijnen oid voor wilt slikken etc.. Maar t geeft echt rust als je weet waar t door komt !
    Succes met je chaos 😉 ik geniet er steeds meer van haha..

    Antwoord
  12. Ineke

    wat een heerlijke blog heb jij!!!

    Antwoord
  13. Fleur

    Wat een super blog. Heel erg herkenbaar en ook ik herken me in het chaotische huishouden en ook in het aanmoddergemoeder! Heerlijk om te lezen. Ik ben ook erg benieuwd naar je Add zoektocht.

    Antwoord

Reactie verzenden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*