Journalisten:leer van ondernemers

Zelden las ik een interview met zo’n badinerende toon als dat van Jan Tromp met Willemijn Verloop afgelopen zaterdag in Volkskrant Magazine. Verloop mocht vertellen over Social Enterprise NL, het platform dat ze oprichtte voor sociaal ondernemers. Volgens Tromp is deze sector, die zes procent van de totale Europese werkgelegenheid creëert, slechts “een verschijnsel in de marge” en Verloop een “kleine kapitalist.” De journalist, sinds 1987 in dienst bij de Volkskrant, vindt net als de meeste van zijn collega’s geld een vies woord. In zijn krant lees ik dagelijks over vijftigplussers die niet meer aan de slag komen, zielige bijstandsmoeders, de hang naar levenslange dienstverbanden en het onrecht van de afkalvende ontslagvergoeding. Verhalen over slachtofferschap, over de oude economie geschreven door journalisten in vaste dienst, gedicteerd door de navelstarende Haagse agenda.

Dat er behalve al deze treurnis ook een hele nieuwe economie gaande is, geïnitieerd door veelal jonge ondernemers, het lijkt veel krantenjournalisten (en politici) te ontgaan. Snappcar zorgt dat we auto’s massaal gaan delen in plaats van bezitten, de FairPhone laat grote telefoonproducenten nadenken over de herkomst van grondstoffen, Taxi Electric bewijst dat de taxisector schoner kan, de Dopper zorgt voor een drastische vermindering van plastic waterflesjes, dankzij Thuisafgehaald delen we maaltijden in de buurt, Zorgvoorelkaar organiseert de participatiemaatschappij. Ik kan zo nog tien bedrijven noemen, opgezet door ondernemers die zich niet uit het veld lieten slaan door de economische crisis, hun frustraties omzetten in ideeën en zo oplossingen hebben bedacht voor dagelijkse problemen. Ja, ze verdienen geld met hun bedrijf. En juist daarom hebben ze impact: een gezond bedrijfsmodel schudt de gevestigde orde wakker waardoor zij wel mee moeten gaan met de sociale en duurzame doelen die deze bevlogen ondernemers hebben gesteld.

Dagelijks raak ik geïnspireerd door gesprekken met ondernemers. Ben ik jaloers op hun dadendrang en lef. Journalisten kunnen zoveel van hen leren, vooral diegenen die hun optimisme afdoen als corporaal geblaat. Nu al voelt één derde van de journaliste zich gedwongen om ondernemer te worden, zo blijkt uit onderzoek van de Freelancers Associatie en de NVJ. Dat zullen er in de toekomst alleen maar meer worden. Zij verdienen stukken minder dan hun collega’s die uit vrije wil voor zichzelf zijn begonnen. Ik neem niet aan dat veel journalisten zin hebben in het leven in armoede dat ze zo graag beschrijven. Dus zou ik zeggen: ga in de leer bij geslaagde ondernemers of kies een ander beroep.

Jan Tromp mag bijna gaan genieten van zijn ongetwijfeld royale pensioen. Aan het einde van het interview noemde hij de wensen van Willemijn Verloop “het verlangen van een kind.” Dat bedoelde hij niet positief. Terwijl dat nou precies de reden is waarom juist ondernemers de wereld kunnen veranderen. Dit filmpje verwoordt het prachtig: remember when you were a kid, when everything was within your reach, and then say to yourself quietly but with determination: it still is.

Reactie verzenden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*