Dag lieve Mitzi

Ik hoopte dat ze zich aanstelde als zo hard piepte tijdens de avondwandeling. Ik hoopte dat ze zomaar weer zou stoppen met die gekke rondjes die ze tijdens het wandelen draaide. Ik hoopte dat ze ineens weer zou kunnen kwispelen, haar lange staart fier omhoog. Ik hoopte dat de röntgenfoto’s zouden zeggen: ze kan nog zeker vijf jaar mee. Mijn hoop was in een klap verdwenen toen de anders zo jolige dierenarts zei “dat het heel ernstig was.” De artrose had Mitzi’s heupen en ruggenwervel dusdanig aangetast dat ze op 11-jarige leeftijd de botten van een 16-jarige hond had. Ze kreeg de afgelopen maanden drie verschillende pijnstillers, injecties met anabolen en vitaminen en ik roerde elke dag glucosaminepoeder door een bakje yoghurt. Niks werkte. “Je kunt er nu mee stoppen en haar een waardig einde geven. Of we proberen nog een paardenmiddel,” besloot de dierenarts zijn verhaal.

Natuurlijk probeerden we het paardenmiddel. Al tien jaar is Mitzi bij me, langer dan mijn man en kinderen. Een verwaarloosd straathondje uit Athene waar ik vanaf de eerste ontmoeting bij een dubieus Belgisch opvanggezin, verliefd op was. Dolblij was Mitzi met haar nieuwe bestaan, ook al telde haar nieuwe woonruimte slechts dertig vierkante meter in Amsterdam. Samen doorkruisten we dagelijks de stad, ze sliep onder de tafel in de kroeg waar ik dronken werd en deelde in mijn liefdesverdriet. Ze accepteerde zonder morren de man die bleef, verhuisde mee naar een groter appartement aan de Amstel en later naar een heus huis in de provincie. Ze maakte de geboorte van twee kinderen mee die ze direct omarmde. Ondanks drie gehoorzaamheidscursussen bleef ze altijd een op haar vrijheid gesteld streetwise hondje dat angstige teefjes minachtte en dominante, ongecastreerde reuen adoreerde.

Het paardenmiddel werkte niet. Elke dag kon ze minder ver lopen tot zelfs het kleine stukje naar het bos niet meer ging zonder te gaan liggen. Beslissen over leven en dood, wanneer is  het genoeg geweest? Ik vond het een onmogelijke vraag, maar kijkend naar dat ooit zo levenslustige hondje dat nu zwalkend over straat liep, kon ik maar één ding doen. Morgen komt de dierenarts haar dat waardige einde geven. Ik hoop maar dat er veel grote zwarte reuen wonen in de hondenhemel.

1 Reactie

Reactie verzenden

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *

*